خلاصه ی کلیدی:
• بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 کاهش بیشتری در HbA1c و وزن بدن 1 سال پس از تجویز سماگلوتید یا تیرزپاتید داشتند.
• کارآزمایی های تصادفی و کنترل شده برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی این داروها برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1 مورد نیاز است.
طبق داده‌های منتشر شده در ژورنال Diabetes Technology & Therapeutics، بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 پس از استفاده ی خارج از برچسب از سماگلوتید یا تیرزپاتید، کاهش بیشتری در وزن بدن وHbA1c داشتند.
دکتر Satish K. Garg، استاد پزشکی و اطفال در مرکز دیابت باربارا دیویس در پردیس پزشکی دانشگاه کلرادوAnschutz ، گفت: «پس از 1 سال، به وضوح کاهش وزن قابل توجه با درمان با سماگلوتید و تیرزپاتید، و بهبود قابل توجهی در HbA1c مشاهده شد، با تیرزپاتید، کاهش وزن تقریبا 2.5 برابر بیشتر از سماگلوتید بود».
دکتر Garg و همکارانش، یک مطالعه گذشته نگر بر روی 150 بزرگسال 18 ساله یا بالاتر مبتلا به دیابت نوع 1 انجام دادند، این افراد تحت درمان با چندین تزریق روزانه ی انسولین یا پمپ انسولین بودند. این مطالعه شامل 50 بزرگسال در گروه دریافت سماگلوتید(اوزمپیک، ساخت نوو نوردیسک)، و 50 بزرگسال در گروه دریافت تیرزپاتید(مونجارو، ساخت شرکت الی لیلی) و 50 بزرگسال در گروه کنترل بود که از هیچ کدام از این داروها استفاده نمی کردند. گروه های مورد مطالعه از نظر سن، مدت ابتلا به دیابت، جنسیت، شاخص توده ی بدنی و هموگلوبینA1c در ابتدای مطالعه مطابقت داده شدند.
پس از یک سال، گروه تیرزپاتید به طور متوسط 7.5 کیلوگرم بر متر مربع کاهش در شاخص توده ی بدنی(BMI) را تجربه کرد، در مقایسه متوسط کاهش شاخص توده ی بدنی در گروه سماگلوتید 3 کیلوگرم بر متر مربع بود و هیچ تغییری در شاخص توده ی بدنی گروه کنترل گزارش نشد(P برای تفاوت بین گروهی < 0.0001). وزن بدن در یک سال با تیرزپاتید به طور متوسط 22.407 کیلوگرم در مقایسه با 8.709 کیلوگرم با سماگلوتید کاهش یافت(P برای تفاوت بین گروهی <0.0001).کاهش وزن 10درصدی یا بیشتر توسط 87٪ از بزرگسالان دریافت کننده ی تیرزپاتید، 47٪از افراد گروه سماگلوتید تجربه شد، اما این مقدار کاهش وزن در هیچ یک از افراد گروه کنترل گزارش نشد(P <0.0001).
هموگلوبین A1c، در یک سال به میزان 0.68 درصد در گروه تیرزپاتید و 0.54 درصد در گروه سماگلوتید کاهش یافت، در مقابل گروه شاهد کاهش 0.04 درصدی را تجربه کردند(= P0.006 برای سماگلوتید در مقابل گروه کنترل؛ و P <.0001 برای تیرزپاتید در مقابل گروه کنترل). کاهش بیشتری در دوز کل روزانه انسولین، دوز پایه انسولین و دوز انسولین بولوس در گروه تیرزپاتید در مقایسه با گروه شاهد در 1 سال مشاهده شد، اما تفاوت معنی داری در دوز انسولین بین گروه سماگلوتید و کنترل مشاهده نشد.
بزرگسالانی که چندین تزریق روزانه دریافت می کردند و افرادی که از پمپ انسولین یا سیستم تحویل خودکار انسولین استفاده می کردند، کاهش مشابهی در BMI و HbA1c با سماگلوتید و تیرزپاتید داشتند، اگرچه روندهایی وجود داشت که کاهش بیشتری را برای کاربران پمپ انسولین نشان می داد.
دکتر Garg در مورد تجزیه و تحلیل روش تحویل انسولین، گفت: «اعداد نامتناسب بودند به این معنا که تعداد افراد در گروه تزریق چندگانه روزانه آنقدر کم بود که مقایسه آن دشوار بود».
دکتر Garg، گفت: کارآزمایی های تصادفی و کنترل شده برای ارزیابی سماگلوتید و تیرزپاتید در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 مورد نیاز است، زیرا سؤالاتی در مورد تیتراسیون دوز و نیاز به نظارت بر کتواسیدوز دیابتی و هیپوگلایسمی وجود دارد.
با این حال، او اضافه کرد که داده های دنیای واقعی در این مطالعه مزایای بالقوه ی داروهای مبتنی بر اینکرتین را برای جمعیت دیابت نوع 1 نشان داد.
دکتر Garg، گفت: "این دسته ی خاص از داروها به کاهش بار بیماری های قلبی عروقی و نفروپاتی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 کمک زیادی می کنند و شاید طول عمر آنها را افزایش دهند."
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20250225/offlabel-semaglutide-tirzepatide-lower-hba1c-weight-in-type-1-diabetes